خوش آمدید - امروز : سه شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۵
خانه » علمی » تحقیق درباره تومورهای نخاعی / Spinal cord tumors
تحقیق درباره تومورهای نخاعی / Spinal cord tumors

تحقیق درباره تومورهای نخاعی / Spinal cord tumors

تومورهای نخاعی

 

تومورهای نخاعی

 

تومورهای داخل نخاع را برحسب وضعیت تشریحی آنها نسبت به طناب نخاعی دسته بندی می کنند.

 

این تومورها عبارتند از:

  • ضایعات داخل مدولا (در درون طناب نخاعی)
  • خارج مدولا-داخل سخت شامه ای (در درون و یا در زیر سخت شامه ی نخاع)
  • خارج مدولا-خارج سخت شامه ای (خارج پرده ی سخت شامه)

 

تومورهایی که در درون نخاع ایجاد می شوند و یا سبب وارد آمدن فشار به آن می گردند ٬ علایم و نشانه هایی را به وجود می آورند که دامنه ی آن از انواع دردهای موضعی یا تیر کشنده و ضعف و فقدان رفلکس در ناحیه ی بالای سطح تومور تا فقدان پیش رونده ی عملکردهای حرکتی و فلج متغیر است.

 

معمولا دردهای سریع و ناگهانی در مناطقی ایجاد می گردند که به وسیله ی ریشه های نخاعی نشات گرفته از قطعه ی نخاعی واقع در محل تومور ٬ عصب دهی می شوند. علاوه بر آن ٬ در زیر سطح آسیب دیده نیز شاهد نقایص حسی رو به افزایش خواهیم بود.

 

تشخیص تومورهای نخاعی

برای تشخیص از معاینات عصبی و بررسی های تشخیصی استفاده می شود. معاینات عصبی شامل بررسی درد ٬ فقدان رفلکس ها ٬ فقدان عملکردهای حسی و نیز حرکتی ٬ وجود ضعف و فلج می باشد. دیگر یافته های قابل توجه که در بررسی و شناخت وضعیت بیمار به دست می آیند ٬ عبارتند از: طول مدت درد بیشتر از یک ماه و نیز افزایش میزان سدیمانتاسیون اریتروسیت ها.

 

بررسی های تشخیص مفید عبارتند از: عکس برداری با کمک اشعه ی ایکس ٬ اسکن های رادیونوکلئیدی استخوان ٬ سی تی اسکن ٬ بیوپسی و ام آر آی. روش ام آر آی حساس ترین ابزار تشخیصی بوده و به ویژه در شناسایی فشردگی ها و متاستازهای اپیدورالی طناب نخاعی مفید واقع می گردد.

 

تدابیر پزشکی برای تومورهای نخاعی

درمان تومورهای خاص داخل نخاعی بر مبنای نوع و محل تومور ٬ نشانه های به وجود آمده و وضعیت جسمی بیمار صورت می پذیرد. برای بیشتر تومورهای طناب نخاعی ٬ مداخله از راه جراحی ٬ اولین اقدام درمانی به شمار می رود. سایر روش های درمانی شامل برداشتن بخشی از تومور ٬ برطرف کردن فشار وارد به نخاع ٬ شیمی درمانی ٬ رادیوتراپی ٬ به ویژه برای تومورهای داخل مدولا و ضایعات متاستاتیک می باشد. فشردگی اپیدورالی طناب نخاعی در حدود ۵-۷ درصد بیمارانی که به دلیل بروز سرطان جان خود را از دست می دهند ٬ به وقوع پیوسته و به عنوان یک فوریت عصبی در نظر گرفته می شود. در صورتی که ناحیه ی اپیدورال طناب نخاعی در بیمار در اثر سرطان های متاستاتیک(ناشی از پستان ٬ پروستات و یا ریه) دچار فشردگی شود ٬ دوزهای بالای دگزامتازون(دکادرون) همراه رادیوتراپی می تواند در برطرف نمودن درد موثر واقع شود. مراقبت های تسکینی هم می توانند برای برخی بیماران به عنوان یک انتخاب مطرح شوند.

 

جراحی تومورهای نخاعی

برداشتن تومور مطلوب است اما همیشه امکان پذیر نیست. هدف آن است که تا حد امکان بخش های بیشتری از تومور برداشته شود درحالیکه باید از برخی قسمت های آسیب ندیده ی طناب نخاعی صرفنطر کرد. روش های جراحی میکروسکوپی توانسته اند پیش آگهی درمان جراحی تومورهای داخل مدولا را بهبود بخشند. پیش آگهی با درجه ی اختلالات عصبی در زمان جراحی ٬ سرعت بروز نشانه ها و منشا تومور ارتباط دارد. بیمارانی که قبل از انجام جراحی دچار نقایص عصبی گسترده ای هستند ٬ معمولا حتی پس از برداشتن موفقیت آمیز تومور نیز عملکردهایشان بهبود چشمگیری پیدا نمی کند.

 

تومورهای نخاعی

 

مراقبت های پیش از عمل جراحی

اهداف مربوط به مراقبت های پیش از عمل عبارتند از:

 

شناسایی تغییرات عصبی به وجود آمده از طریق بررسی و شناخت مداوم ٬ کنترل درد ٬ کنترل فعالیت های روزانه ی زندگی که در اثر نقائص حسی و حرکتی و اختلال در عملکردهای روده و مثانه دچار تغییر شده اند. بیمار از نظر ضعف و تحلیل عضلانی ٬ اسپاسم ٬ تغییرات حسی ٬ اختلال در عملکردهای روده و مثانه و مشکلات احتمالی ریوی خصوصا  اگر تومور در ناحیه ی گردن واقع شده باشد مورد بررسی قرار می گیرد. بیمار را از نظر نارسایی های انعقادی نیز ارزیابی می نمایند.

 

از سابقه ی مصرف آسپیرین توسط بیمار باید اطلاع حاصل کرد و مراتب را گزارش داد چون استفاده از آسپیرین ممکن است که مانع از بروز هموستاز پس از عمل جراحی گردد. ورزش های تنفسی را قبل از عمل به بیمار آموزش داده و به او نشان می دهند. معمولا قبل از عمل جراحی ٬ تدابیر مربوط به کنترل درد پس از عمل برای بیمار شرح داده می شود.

 

بررسی بیمار پس از جراحی

بیمار از نظر وخامت وضعیت عصبی تحت نظارت دقیق قرار می گیرد. آغاز ناگهانی نقائص عصبی نوعی علامت تهدیدآمیز بوده و می تواند ناشی از کلاپس مهره ای به دلیل انفارکتوس طناب نخاعی باشد. وضعیت عصبی و به خصوص در رابطه با حرکات ٬ قدرت و حس اندام های انتهای فوقانی و تحتانی کنترل می شود. کارکردهای حسی را می توان با نیشگون گرفتن پوست دست ها ٬ پاها و تنه بررسی کرد تا بدین وسیله مشخص گردد که آیا فقدان حس وجود دارد یا نه و در صورت وجود میزان آن چه اندازه است. علایم حیاتی نیز طی فواصل مشخصی کنترل می شود.

 

کنترل درد

داروهای تجویز شده جهت تسکین درد را باید به میزان کافی و در فواصل زمانی مناسب به بیمار داد تا درد را برطرف نموده و از عود آن پیشگیری گردد. درد علامت مشخصه ی متاستازهای نخاعی است. در بیمارانی که ریشه های حسی نخاع درگیر شده یا دچار کلاپس مهره ای گردیده اند ٬ درد شدید و غیر قابل تحملی به وجود می آید که باید جهت کنترل آن به نحو موثر اقدام نمود.

 

تخت بیمار ابتدا در حالت صاف قرار داده می شود. کل بدن بیمار را به طور همزمان می چرخانند به طوری که شانه ها و مفصل هیپ در امتداد هم و در یک ردیف قرار گیرند. پشت بیمار در وضعیت راست نگه داشته می شود. وضعیت خوابیده به پهلو معمولا راحت ترین وضعیت بدنی است چرا که مانع وارد آمدن فشار بر ناحیه ی جراحی شده می گردد. بالشی بین زانوان بیماری که به پهلو خوابیده گذاشته می شود. از خم کردن بیش از حد زانو باید اجتناب نمود.

 

پایش و کنترل عوارض احتمالی تومورهای نخاعی

اگر تومور در ناحیه ی گردنی نخاع واقع باشد همیشه احتمال به خطر افتادن سیستم تنفسی بعد از عمل جراحی وجود خواهد داشت. بیمار از نظر قرینه نبودن حرکات سینه ای ٬ تنفس شکمی و صداهای غیر طبیعی تنفسی ٬ تحت نظارت قرار می گیرد. در صورت بروز ضایعات در نواحی بالای گردن تا اطمینان از عملکرد مناسب تنفسی ٬ از یک لوله ی داخل نایی استفاده می کنند. بیمار را ترغیب به سرفه و تنفس های عمیق می نمایند. ناحیه ی روی مثانه ی بیمار از نظر وجود احتباس ادراری لمس می شود. بی اختیاری نیز ممکن است وجود داشته باشد. بروز اختلال در عملکردهای ادراری معمولا ناشی از صدمات قابل ملاحظه در عملکرد طناب نخاعی است. میزان جذب و دفع نیز باید همچنان ثبت شود. به علاوه ٬ سمع شکمی نیز به منظور شنیدن صداهای روده ضروری است.

 

لک شدن پانسمان ممکن است به علت نشت مایع مغزی نخاعی(CSF) از ناحیه ی جراحی شده باشد که می تواند منجر به بروز عفونت های شدید و یا واکنش های التهابی بافت اطراف گردد و در نتیجه درد شدیدی را در دوران پس از جراحی پدید آورد.

 

آموزش مراقبت به بیمار

به منظور آمادگی جهت ترخیص ٬ توانایی بیماران از نظر انجام فعالیت ها به طور مستقل در خانه ٬ همچنین منابع و مراکز قابل دسترس مانند اعضای خانواده جهت مراقبت از بیماران بررسی می شود. نسبت به خطرات قرارگرفتن اندام های انتهایی در معرض حرارت ٬ باید به بیماران دچار اختلالات حسی هشدار داد. آنها باید از خطرات وسایل گرم کننده (کیف آب گرم ٬ بالشتک های حرارتی و بخاری ها) آگاه باشند. به بیمار آموزش داده می شود تا سلامت پوست خود را روزانه کنترل نماید. بیمارانی که دچار اختلالات حرکتی نظیر ضعف در انجام فعالیت های حرکتی یا فلج می باشند ٬ به آموزش در زمینه ی انجام امور روزانه ی زندگی و استفاده از وسایل کمکی نظیر عصا ٬ واکر یا صندلی چرخدار نیاز دارند. به بیمار و خانواده ی او پیرامون تدابیر مربوط به کنترل درد ٬ کنترل  روده و مثانه و نیز بررسی و شناخت علایم و نشانه هایی که باید فورا گزارش شوند آموزش های لازم ارائه گردد.

 

اشتراک گذاری مطلب
ایمیل شما آشکار نمی شود

نوشتن دیدگاه

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز